GEÇMİŞ ZAMAN OLUR Kİ

Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer demişler. Anavatan Partisi tarihe karıştı. Konuyu takip etmişsinizdir. 1983 yılında yapılan seçimlerde Turgut Özal liderliğinde tek başına iktidar olmuştu. 15 yıla yakın tek başına iktidar görmeyen yurdum insanı bu partiyi çok sevdi. Aslında partiyi değil Özal’ı sevdi. Çünkü o dört eğilimi de içinde barındırıyordu.
Tek başına iktidar olmanın dayanılmaz havası, halk beni istiyor beni destekliyor zannının yanıltıcılığıyla ortaya çıkan kibirle, muhalefeti 2.5 parti olarak görmeler, benim alternatifim yok böbürlenmeleri halen hafızalarımızda. Sanki bu parti ila nihayet iktidarda kalacakmış gibi geliyordu onlara.
Ne oldu? Her seçimde Anavatan biraz daha eridi, kan kaybetti. Özal Cumhurbaşkanı olunca parti de bitti. Kim partinin başına geçtiyse hava civa. Eski günler bir türlü geri gelmedi.
Nihayet o kibirli partinin tabelası kalmıştı onu da indirdiler. Demek ki ne oldum değil, ne olacağım demek lazım geldiğini bir daha anlamış olduk. 
Elazığ 1983 seçimlerinde dört milletvekilinin tamamını Anavatan Partisinden seçti. Sonra 1984 yılında Belediye Başkanlığına da bu şanlı partinin adayını seçerek büyük hizmetler beklemeye başladı. 
Eee.. kolay mı hem 4 milletvekili göndereceksin hem de Belediyeyi aynı partiden seçeceksin, o parti de tek başına iktidar olmuş olacak o halde hizmet beklemek bütün Elazığlıların hakkı. 
Valla hatırlayan hatırlar nankörlük etmeyelim bir altyapı çalışması başlatıldı, 3-4 yıl çamurla boğuştu Elazığlı. Elazığ’ın adını Çamuratü’l- Aziz olarak değiştirelim diyenler bile oldu. Ama katlandı Elazığlı bu duruma. Ne de olsa altyapı bu. Boru değil icabında. 
Ama bir de ne görelim biz çamurla altyapıyla boğuşurken, Elazığ’da bulunan bazı bölge müdürlükleri birden bire Malatya’ya alınmış. Hatta Kömürhan Köprüsü bile Malatya il sınırları içerisine dahil edilmişti. Elazığlı sevmez böyle katakulli işleri. Ortalığı yine birbirine kattık. 
Anavatan Partisinden 4 milletvekilimiz vardı. Hatta biri bakan dahi olmuştu. Ama ne yazık ki onlar, çoğu Elazığ milletvekili gibi mecliste pek konuşmayı sevmeyen, genel başkanları kendilerine küsebilir korkusuyla onunla hiç konuşmamayı yeğleyen ve ona ancak temenna eder yapıda kişilerdi. Neticede yine kaybeden Elazığ oldu. Anavatan Partisine verdiğimiz oylar haram olsun dediysek de bu geriye dönüşü sağlamadı. Elazığ Bu partinin iktidarı boyunca hiçbir hizmet alamadı. Yapılanlar ise rutinin dışına çıkmadı.
Dikkat edin o dönem milletvekili olanların hiçbiri sonraki seçimde milletvekili olamadılar. Çünkü halkın karşısına çıkacak yüzleri yoktu. Bugün kaç kişi bu milletvekillerinin adını hatırlıyor. Kaç tanesi Elazığ’a gidip geliyor.
Bugün ne olup bittiğinin farkında olmak, içinde bulunduğumuz şartlar bizi nerelere sürükleyecek birazcık tahmin etmek istiyorsak. Unutulmamak istiyorsak Geçmişi hatırlamakta fayda var kanaatimce. Ama anlayana. 

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.